เรื่องราวของ นางกิ่งแก้ว ลอสูงเนิน ไม่ใช่แค่ตำนานลี้ลับทั่วไป แต่มีพื้นฐานมาจากคดีอาชญากรรมที่เกิดขึ้นจริงในประเทศไทยในยุคปี 2520 ซึ่งถูกพูดถึงทั้งในข่าว บทความ และถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ไทยภายใต้ชื่อ “กิ่งแก้ว” ที่สะท้อนมุมมองของสังคม ความยุติธรรม และความทรงจำที่หลงเหลือเกี่ยวกับหญิงผู้ต้องโทษรายนี้
.
นางกิ่งแก้ว ลอสูงเนิน เกิดในจังหวัดนครราชสีมา ก่อนที่จะเดินทางเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ เป็นแม่บ้านและพี่เลี้ยงเด็กให้กับครอบครัวหนึ่ง โดยในประวัติระบุว่าเธอมีประวัติการรักษาอาการป่วยทางจิตเวช มาก่อนหน้านั้น
.
เรื่องราวที่ทำให้เธอกลายเป็นที่รู้จักและเป็นคดีสะเทือนขวัญเกิดขึ้นเมื่อมีการลักพาตัวและทำร้ายเด็ก ซึ่งเป็นคดีรุนแรงที่สร้างความงุนงงในสังคมในเวลานั้น
.
เธอถูกตำรวจจับกุมพร้อมสามีและผู้สมรู้ร่วมคิด และถึงแม้เธอจะยืนยันหนักแน่ว่า “ฉันไม่ผิด” แต่หลักฐานและคำตัดสินของศาลทำให้ทั้งคู่ออกถูกตัดสินให้รับโทษประหารชีวิตในวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2522
.
ความที่สังคมยังพูดถึงคดีนี้จนถึงทุกวันนี้ ไม่ได้มีแค่เพราะความโหดร้ายของคดี แต่ส่วนหนึ่งมาจาก เรื่องเล่าที่ว่าระหว่างการยิงเป้าเพื่อลงโทษประหารนั้น นางกิ่งแก้วยังมีลมหายใจอยู่หลังจากถูกยิงครั้งแรก จนเจ้าหน้าที่ต้องยิงซ้ำหลายครั้งก่อนที่เธอจะเสียชีวิตจริง ๆ ซึ่งเหตุการณ์นี้ทำให้ผู้คนที่ได้ยินเรื่องเล่าต่างประหลาดใจและสะเทือนใจอย่างมาก
.
นับตั้งแต่นั้นมา เรื่องราวของนางกิ่งแก้วไม่ได้หมดเพียงแค่คดีอาญา แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของตำนานที่หลายคนเชื่อว่ามีเสียงร้องคำว่า “ฉันไม่ผิด” ดังอยู่ในคุกบางขวางหลังจากเธอเสียชีวิตแล้ว ความเชื่อนี้ถูกเล่าปากต่อปากจนกลายเป็นเรื่องเล่าสยองของเจ้าหน้าที่และผู้คนที่เกี่ยวข้องกับเรือนจำบางขวาง
.
แม้ว่าตำนานว่าจะมีเสียงหรือวิญญาณของเธอยังคงวนเวียนอยู่จะไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์คอยยืนยัน แต่สิ่งที่เรื่องราวนี้ทำได้คือเปิดพื้นที่ให้คนไทยได้ย้อนคิดถึงปัญหาของระบบยุติธรรม ความยากจน ความเหลื่อมล้ำ และสภาวะจิตใจของผู้กระทำผิดเอง เรื่องจริงของนางกิ่งแก้วยังคงถูกนำมาพูดถึงในสื่อ สร้างเป็นสารคดี และประเด็นถกเถียงถึงทุกวันนี้
