ถนนพระราม 2 ถูกเรียกว่า “ถนนที่ไม่มีวันเสร็จ” มานานหลายสิบปี ไม่ใช่เพียงเพราะระยะทางที่ยาว แต่เพราะมันสะท้อนปัญหาการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน ที่ลากยาวต่อเนื่องกว่า 50 ปี
ตั้งแต่เริ่มตัดถนนเพื่อเชื่อมกรุงเทพฯ ฝั่งธนบุรีไปสู่สมุทรสาคร สมุทรสงคราม และภาคใต้ ถนนเส้นนี้ถูกขยาย ปรับปรุง และซ่อมแซมแทบทุกยุคสมัย เพื่อรองรับจำนวนรถที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
จากถนนสองเลน กลายเป็นถนนหลายเลน มีสะพานยกระดับ ทางต่างระดับ และโครงการก่อสร้างซ้อนกันหลายช่วง หลายหน่วยงาน ทำให้การก่อสร้างไม่เคย “จบเป็นตอนเดียว” แต่เหมือนงานที่ต่อเติมไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีเส้นชัยที่ชัดเจน
เบื้องหลังความล่าช้า ไม่ได้มีเพียงปัญหาด้านเทคนิค แต่ยังเกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการที่ซับซ้อน การเวนคืนที่ดิน งบประมาณที่แบ่งเป็นระยะ และการประสานงานระหว่างหน่วยงานรัฐกับผู้รับเหมา
เมื่อโครงการหนึ่งยังไม่เสร็จ โครงการใหม่ก็เริ่มขึ้น เพื่อแก้ปัญหาที่เกิดจากโครงการเดิม ส่งผลให้พื้นที่ก่อสร้างบนถนนพระราม 2 แทบไม่เคยหายไปจากสายตาของผู้ใช้ทาง
สิ่งที่ทำให้ถนนพระราม 2 ไม่ใช่เพียงเรื่องตลกร้ายของสังคม คืออุบัติเหตุที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดระยะเวลาการก่อสร้าง
ทั้งอุบัติเหตุจากเขตก่อสร้าง การเบี่ยงช่องทางจราจรแบบกะทันหัน วัสดุก่อสร้าง และสภาพถนนที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
หลายเหตุการณ์นำมาซึ่งการบาดเจ็บ และบางเหตุการณ์นำไปสู่การสูญเสียชีวิต ทั้งแรงงาน ผู้ใช้ถนน และประชาชนที่ไม่เกี่ยวข้อง
ความสูญเสียเหล่านี้ ไม่ควรถูกมองเป็นเพียง “สถิติอุบัติเหตุ” แต่คือชีวิตจริงของผู้คน ครอบครัวจริง และความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่
โครงสร้างพื้นฐานทุกเส้นทาง ควรถูกสร้างขึ้นบนหลัก ความปลอดภัย ความโปร่งใส และคุณค่าของชีวิตมนุษย์
และเมื่อวันหนึ่ง ถนนพระราม 2 สร้างเสร็จจริง ๆ สิ่งที่สังคมหวังคือ มันจะไม่ถูกจดจำเพียงในฐานะ มหากาพย์การก่อสร้างที่ยาวนานที่สุด แต่จะเป็นบทเรียนสำคัญ ที่ทำให้เราไม่ปล่อยให้ถนนสายใด ต้องแลกมาด้วยชีวิตอีกต่อไป
