ฮิตตั้งแต่ยุค ร.5 สติหลุดพ่น "วอดส์" พูดสปีกลิชแบบ ไทยคำ อังกฤษคำ

 ที่มาในประวัติศาสตร์ คำฮิตของ "นักเรียนนอกยุคแรก"
ยุคเปิดรับตะวันตก (สมัย ร.4 - ร.5) เป็นยุคที่ชนชั้นสูงและกลุ่มคนที่ได้เรียนภาษาอังกฤษเริ่มนำคำภาษาอังกฤษมาพูดปนไทย (แบบ "สปีกลิช") เพื่อแสดงความทันสมัย หรืออุทานเมื่อตกใจ/สงสัย
--------------
ชนชั้นสูงและกลุ่มนักเรียนนอก ("กุมารสยาม") ที่ไปเรียนอังกฤษ รัชกาลที่ 5 สยามส่งนักเรียนทุนและพระราชโอรสไปศึกษาต่อที่ยุโรปเยอะมาก เริ่มกลับมารับราชการในไทย มัก "พูดภาษาสปีกลิช (Speak-lish)" หรือภาษาฝรั่งแปดคำไทยแปดคำ มักจะติดคำอุทานว่า "What's that?" หรือ "What?" กลับมาใช้ คนที่ไม่ได้เรียนภาษาฟังบ่อยเข้า ก็เลียนเสียงตามจนกลายเป็นคำติดปากว่า "วอด" หรือ "วอดส์" ใช้ในความหมายเดียวกับคำว่า "อะไรนะ?!" หรือ "อะไรวะ?!"
.
 ยุคกุมารสยาม / นักเรียนนอก ร.5 (ต้นตำหรับสปีกลิช)

"วันก่อนไป Party บ้านท่านทูตมา รู้สึก Comfortable มาก อาหารก็ Delicious สุดๆ แต่ Concept การแต่งตัวดูล้าสมัยไปหน่อยนะคุณ"

"ฉันว่า Project นี้มันไม่ค่อย Work เท่าไหร่เลย Idea ของคุณมันดูไม่ค่อย Civilize เอาซะเลย"
--------------
หลักฐานในวรรณกรรมและบันทึกโบราณ:
ในบทละครโบราณและบันทึกยุครัตนโกสินทร์ตอนกลาง มักมีการแต่งตัวละครที่เป็น "ฝรั่ง" หรือ "คนไทยเห่อฝรั่ง" ให้พูดคำว่า วอด, ไอ, ยู
--------------
พอเข้าสู่ยุครัชกาลที่ 6 คำว่า "วอดส์" กลายเป็นคำสแลงยอดฮิตของวัยรุ่นและนักเรียนในยุคนั้นอย่างแพร่หลาย ถึงขั้นมีบันทึกและละครบทพูดในสมัยนั้น แต่งบทตัวละครที่เป็นคนไทยเห่อฝรั่ง ให้หลุดอุทานคำว่า "วอดส์" เวลาตกใจหรือหาทางไปไม่ถูก!
.
เพราะฉะนั้น การหลุดอุทานว่า "วอดส์?" เวลาจวนตัวของคนไทย จึงเป็นพฤติกรรมสะท้อนวัฒนธรรมภาษาที่มีมาตั้งแต่ยุควิกตอเรียแล้ว!
.
.
ยุคนั้นพูดว่า "วอดส์" อาจจะดูเท่ดูเป็นนักเรียนนอก แต่ยุคนี้ถ้าขับรถชนเขาแล้วมา "วอดส์" ใส่... นอกเหนือจากจะไม่ช่วยให้รอดคดีแล้ว ยังโดนแจ้งข้อหาหนักเพิ่มอีกต่างหาก!