ไม่ต้องมีปีก...แต่ก็ “ร่อนอย่างอิสระ” ได้เหมือนนก 

กลางค่ำคืนในป่าลึก หากพบเห็นสัตว์ขนฟูตัวเล็ก “ร่อนพึ่บ” จากต้นไม้สูงไปอีกต้น
นั่นแหละคือ ตัวบ่าง หรือที่บางคนเรียกว่า “พุงปลิ้น” กระรอกบินไทย 
...
ตัวบ่างมี แผ่นหนังบาง ๆ ระหว่างขาหน้าและขาหลัง (patagium) ทำให้มันร่อนจากต้นไม้หนึ่งไปอีกต้นได้ไกลกว่า 50 เมตร แม้ไม่มีปีก ดวงตากลมโตช่วยให้มองเห็นในที่มืด มันกินผลไม้ ใบไม้ ดอกไม้ และแมลงเล็ก ๆ
...
นอกจากร่อนเก่ง ตัวบ่างยังเป็น ผู้ช่วยปลูกป่า กระจายเมล็ดผลไม้ให้เกิดการงอกใหม่ ทำให้ป่าเติบโตต่อเนื่อง  ในวัฒนธรรมไทย โดยเฉพาะภาคเหนือและอีสาน มีความเชื่อว่าตัวบ่างเป็นสัตว์วิเศษ สามารถร่อนข้ามภูเขาเหมือน วิญญาณผู้เฒ่าผู้แก่ที่กลับมาดูแลลูกหลาน ด้วยเหตุนี้ ชาวบ้านจึงไม่นิยมฆ่าหรือจับตัวบ่าง ถือว่าเป็นสัตว์ที่ควรเคารพและปกป้อง
...
ตัวบ่างจัดเป็น สัตว์ป่าคุ้มครอง  ห้ามจับหรือค้าขาย ตัวใหญ่กว่ากระรอกบิน ขนหนากว่า และร่อนระยะไกลกว่า ชีวิตของมันสอนเราเรื่อง อิสรภาพ ความสง่างาม และการอยู่ร่วมกับธรรมชาติ 
...
“ตัวบ่าง” จึงไม่ได้เป็นเพียงสัตว์แปลกตาในป่าลึกเท่านั้น แต่มันคือสัญลักษณ์ของ “อิสรภาพ” และ “ความพอดี” ที่ธรรมชาติมอบให้ มันไม่ต้องมีปีกเหมือนนก ไม่ต้องวิ่งเร็วเหมือนเสือ แต่มันก็สามารถร่อนข้ามอุปสรรคไปได้อย่างงดงาม เหมือนสอนเราว่า บางครั้ง การจะไปให้ถึงจุดหมาย ไม่จำเป็นต้องมีทุกอย่าง ขอแค่รู้จัก “ใช้สิ่งที่เรามี” ให้เต็มที่